The Paint Factory


Voormalige verffabriek

Het pand is een voormalige verffabriek uit het einde van de 19de eeuw.  In de bouwaanvraag stond dat het ging om een gebouw van steen, met pannen gedekt, dat was verdeeld in een kantoor, een laboratorium, de eigenlijke fabrieksruimte, een magazijn, een machinekamer en een ketelhuis met bijhorende schoorsteen.

Het fabrikaat bestond uit schildersverven zoals gebruikt door huisschilders. De bereiding gebeurde in kuipen, waarbij na voorafgaande wassing met water de verfstof uit de kuipen werd genomen, dan geperst, daarna gedroogd, in stukken gebroken, gemalen en ten slotte gezift.

Verfpoeder

In die tijd werd nog geen kant en klare verf gemaakt, maar wel verfpoeder (“drogen, malen en zeven”). De schilders maakten zelf hun verf door pigmentpoeder te mengen met lijnolie om er vervolgens siccatief (droogstof) aan toe te voegen. Als je als particulier verf nodig had kon je ook naar een drogist gaan, die de verf dan voor je klaarmaakte. De lijnolie diende als bindmiddel.  Als de verflaag eenmaal was aangebracht en gedroogd, dan moest deze beschermd worden door een vernislaag, het “aflakken”.

In het begin van de twintigste eeuw startte men met een nieuw procedé – de fabricage van “strijkklare lakverf”.  Dat wil zeggen: verf die kant en klaar in blikken verkocht werd, en waarin de vernis voor het aflakken al verwerkt was. Dat was in die tijd revolutionair, omdat de schilders zo verlost waren van het tijdrovende mengen en later weer aflakken van de verf.

In 1934 werden de gebouwen aan de Dendermondestraat omgevormd tot een “zelfwasserij”.